Twie felle poletiekers van 't stad mosten nor den boiten goon ehn meitink geiven. 'K en goon gien noamen noemen, lodj ons zeggen: Pier en Polle, en 't derpken: flesseghem. Ze stapten alle twie vol korrosje voersj. In den ingank van 't derp was 't er ooik 'n meitink van de teige partie. Ons twie knols stonten boiten on de veister te loisteren en, 't gein das 'z hooirden 'n stont heer ni
oon.
Pier werd kood. "'k zal heer nekker goon heer moil toeploosteren" zoij'n.
"A jommer gen doetj zeiker... 't er zen der wel 't foijfteg binnen... bleif ge agaa hier, of ge zodj kennen van 'n koi roijs kommen."
"Koi roijs... koi roijs...! Zi, bleifd hier stoon en teldj ze mor hert op aal degein die ge deir deis venster zie vliegen!!"
Pier trok binnen en Polle zedj'n hem on de venster.
Polle hoird dor binnen eh lawoijt van d'helsige dooivels, ha ziet de venster oepen trekken en ne mensj nor boite vliegen. "Ien!" zei Polle loid op.
Aal me ne kier hooirt'n ehn beivende stemme die 'n herkost ver de die va Pier : "Stop! Polle, telj nimmer voersj, 'k ben te kikke."
0 reacties:
Een reactie posten