Lowie was al zes wêeken wêevenêer. Na most'n nor de begroafenis goon van zehn tantjen en op 't keirkhof zende, proffeteirten er van de okkoje ver ne kier nor 't graf van zen vrâa zooleger goon te zien... Jef stont neivest hem, g'hiel stillekes. Lowie liet dat'n ehn trontjen wegveegde en zoij stillekes, mor hert genoeg dat 't Jef kost hooiren.
"Liefste vrâaken toch; wa hemmek ik toch veil oon âa verloeren... men eirem schopken toch... Da God zo bermhertig waa zen van a toch loate verom te komen... 'k zol..."
Op denne zelsten ooigenblik vergoot d'eerde op Fintjen heer graf en ter komt ehn groot beiremken op (ter was ne mol on 't vroeten). In iene kier springt'n op da beiremken en tert het plat en roept : "Halt joon, schiet begot oit... 't was ver te lachen."
0 reacties:
Een reactie posten