De Zeiven Schooinheiden

Lowie was getraad meh eh g'hiel roijk masken, en 't was natierlek ver heere poem.
Oeverlest was 'n op wandel meh zen vraa, zenne kameroot Chaalen komt hem teigen... en vroagt hem g'hiel stillekes. Wie es dad é?
T'es men vraa.
Ah... hm. hm. (stillekes in zen hooir) 't en es gien schooin zee!
'k Weit het.
't Es bogot 'n scheele ! 'k Weit het.
En ze mankt!
'k Weit het.
En z'heê nen boeltj ooik! 'k Weit e kik da wel.
En z'heêd hoor op heer kinne en onder heeren neis.
-
Mor jongen, 'k weit e kik dat allemool wel, mor 't en es ni nooidig van doveir zu stillekes te spreiken, z'en hooirt er toch niet van want z'es dooif en stom.